Mijn zes verschillende bevallingservaringen

Vanaf onze eerste positieve zwangerschapstest voelde ik: “Dít wil ik! Moeder worden, wat een fantastisch station op mijn levensreis.”

Ik bereidde mij voor met zwangerschapsyoga. Ik leerde fijne ademhalingen, maar genoot vooral van de gelijkgestemde moeders en een uurtje quality time elke week samen met mijn baby. Mijn man en ik bereidden ons samen voor op de bevalling met zwangerschapshaptonomie. Hier leerde ik om naar pijn toe te ademen. Om samen fysiek contact te maken met de baby. 

De intense bevalling van Nienke met een moeilijke start

Toen de bevalling begon, raakte ik in twee-eenheid met mijn man en wiegden we als een team de weeën door. In bad vond ik niet fijn, want de weeën werden daar veel intenser, dus daar stapte ik snel weer uit. Ik kon alleen maar op de wc zitten, in een hurkhouding, hangend bij mijn man. Andere houdingen durfde ik niet, dat vond ik te pijnlijk. En omgaan met pijn was niet mijn sterkste punt. 

Ik dommelde steeds tussen de weeën door rechtop even in slaap omdat ik zo moe was. De weeën werden steeds intenser werden en kwamen korter op elkaar. Dat had ik niet aan zien komen. Ik dacht dat ze steeds korter op elkaar zouden komen. En dat het een kwestie van volhouden en doorzettingsvermogen zou zijn. Maar dat ze steeds intenser en heftiger werden, daar schrok ik elke wee weer van terug.

Eindelijk had ik volledige ontsluiting. Liggend op het bed, nam ik steeds een flinke hap lucht en persen-persen-persen! Uit alle macht pakte ik zo 4 persmomenten per wee. Na 20 minuten kreeg ons kindje het benauwd en moest er ingegrepen worden, een knip was nodig. De volgende wee was onze dochter geboren.

Ze ademende nog niet en bewoog nauwelijks. Opwrijven, stimuleren bij de voetjes, ze ging niet huilen en doorademen. Snel werd ze afgenaveld en ouderwets ondersteboven bij de voetjes opgetild en met een flinke pets op haar billen kwam daar de langverwachte huil. Ze werd uitgezogen, aangekleed en toen kwam ze weer bij mij, waar we samen konden bijkomen.

Wat een avontuur, wat een hels karwei. Maar, ze was er en ze deed het goed. De Apgar was eerst 6, toen 10. We waren dolgelukkig, ondanks de na-effecten op haar zelf en mijn lijf.

De turbo-bevalling van Sem waarbij de pijn werd gecomprimeerd in anderhalf uur.

Een jaar later werd ik zwanger van ons tweede kindje. Wat een geluk, wat een wonder weer. Ik zag wel erg tegen de bevalling op, want de pijn was niet mis, herinnerde ik mij.  Ik zag ook best tegen de bevalling zelf op, maar de geboorte van mijn kind, daar keek ik naar uit. Wederom hadden we zwangerschapsyoga en zwangerschapshaptonomie gedaan.

Toen de weeën begonnen, gingen we op het gemakje naar het kraamhotel waar de verloskundige uitriep ‘oh nee, je bent nog niet begonnen, je lacht nog veel te veel’. Teleurgesteld constateerde ze 1 cm ontsluiting en brak gelijk even de vliezen ‘want dan kan je lekker verder, anders moet je naar huis en wel betalen voor het kraamhotel’. Ik ging in bad en wederom werden de weeën veel intenser. Alleen deze keer kon ik ze ontvangen, ik wist nu dat het de bedoeling was dat het intenser werd. Elke wee bracht mij echt dichterbij de geboorte, dus het was oké. Als ik geluid maakte met de weeën werd het dragelijker, dus dat deed ik dan ook lekker.
Uit het bad heb ik veel op de bal gezeten, rechtop hummend en concentrerend op mijn ademhaling. Na een uur kwam de verloskundige binnen en zei ‘Ik hoorde je al op de gang, het gaat dus hartstikke goed’. Ik bleek 6 cm ontsluiting te hebben. De persdrang was er ook al, en dat vond ik erg heftig om dat tegen te houden. Ik wilde persen. “Meid, als jij dat durft, pers maar door de 6 cm heen”. En 9 minuten later was onze zoon geboren.

Deze keer gelijk op mijn borst, en daar een uur samen kunnen zijn, met zijn drietjes. Wat een verschil met de eerste geboorte! Anderhalf uur bij elkaar, met 6 cm op gevoel persen, maar wel de intensiteit van de eerste bevalling gecomprimeerd in 1,5u. De pijn vond ik nog veel intenser daardoor. Maar gelukkig had ik nu energie en kon ik echt voluit genieten van ons nieuwe gezin.

De ingeleide ziekenhuisbevalling van Anne-Sofie;

de badbevalling die in het water viel wegens de 42 weken-grens

7 jaar later kwam ons derde wonder. Eigenlijk begonnen we weer opnieuw voor mijn gevoel, het was immers best lang geleden dat ik de andere twee kinderen had gebaard. Ik wilde nu echt leren om anders om te gaan met de pijn, want daar zag ik nog steeds tegenop. Met Google kwam ik terecht bij HypnoBirthing. Bij een privé cursus hebben we daar geleerd over de ademhalingen, het belang van ontspanning en een natuurlijke manier van bevallen. Het paste goed bij mij en ik was helemaal klaar voor mijn badbevalling thuis.

Totdat ik de 42 weken aantikte en ‘moest’ worden ingeleid in het ziekenhuis. Nadat daar mijn vliezen werden gebroken en het infuus werd geprikt, zette ik mijn HypnoBirthing ontspanning aan. Met oortjes in zat ik rechtop in het bed. Ik kon niet uit bed vanwege de schedelelektrode (‘hebben we gelijk even gezet, omdat we het toch moesten gebruiken om de vliezen te kunnen breken’). Ook zat ik aan de banden van de CTG. 

Na 30 minuten kwam de eerste wee, 10 minuten later nog een en zo volgden ze elkaar rap op en liepen in intensiteit op. Ik kletste intussen met mijn man en tante om even te pauzeren tijdens een wee en daarna het gesprek weer op te pakken. Het was gewoon gezellig. Na 2,5u had ik 7 cm ontsluiting en kort erna persdrang. Ik wilde persen, ik wist dat ik dat ook met 6cm kon. In het ziekenhuis keken ze daar toch anders naar. Na een uur aankijken en wachten totdat het laatste randje ontsluiting ook weg was, hield ik het niet meer. Ik heb dat uur de intensiteit van de weeën als heel naar ervaren, overgeleverd aan de kracht die wilde dat ik meegaf maar tegen moest houden. Oerkreten heb ik uitgeslagen.
Tot ik hoorde dat het schortje werd gepakt, de kleertjes werden klaargelegd en handschoenen werden aangetrokken. Dit geluid kende ik. Ik was er bijna. En daardoor kreeg ik als het ware toestemming (van mijzelf) om aan die oerdrang toe te geven. 9 minuten later lag onze dochter op mijn borst.

Wauw, wat was ik opgelucht en blij! Maar dat laatste stukje, dat heeft mij lang dwars gezeten. Het voelde alsof ik ¾ “HypnoBirthing-bevalling’ had gehad en dat het laatste stuk mij niet was ‘gelukt’ om in de kalmte te blijven. Ik heb echt moeten leren beseffen dat het niet gaat om het ideale plaatje wat je zou willen. Dit was een oerbevalling, een natuurlijke bevalling in een medische setting. Het personeel was onder de indruk van de kalmte, van het volgen van je lijf.

Hoe kan ik het dan als falen heb ervaren? Het was mijn perceptie, maar ook omdat ik mij heb laten (ver)leiden tot op het bed blijven liggen op mijn rug terwijl dat niet okee voelde. Dat ik moest wachten met toegeven aan mijn persdrang omdat “er nog een randje stond” . Dat ik wachtte tot het sein dat ik ‘mocht persen’ terwijl mijn lijf het sein allang had gegeven. En de schedelelektrode en de oxytocine prik om mijn placenta geboren te laten worden binnen 15 minuten, dat was niet overlegd en vond ik heel invasief.  Dat voelde niet okee. Deze ervaring had tijd en veel denkprocessen nodig om geheeld te worden.

De serene en helende geboorte in bad van Lotte

1,5 jaar later was ik zwanger van ons vierde wonder. Mijn bevallingservaringen zaten nog in mijn lijf, dus ik had geen cursussen meer gedaan. Ik had geleerd door de eerste drie bevallingen wat ik wel en niet wilde, wat ik wel en niet kon. Ik las nog meer boeken over het volgen van je lijf tijdens de bevalling, keek mooie bevallingsfilmpjes en las inspirerende bevallingsverhalen.

Vanaf de uitgerekende datum had ik dagelijks uren weeën die steeds weer afzwakten en stopten. Elf dagen schoot ik steeds weer in de starthouding en de hoop. Toen hadden we de oudste kinderen uit logeren gedaan en kreeg ik een voetreflexmassage door mijn inmiddels bevriende HypnoBirthing docent. Meteen begonnen de weeën om de 3 minuten en ik voelde het verschil met die van de dagen ervoor. Deze trokken naar boven toe van onderaan mijn baarmoeder. Dít zijn ontsluitingsweeën!
Na een uur hadden we de verloskundige gebeld en die constateerde 4 cm. Ik wilde niet in het ziekenhuis bevallen, de dag erna hadden we de afspraak staan over het inleiden. Daarom wilde ik dat mijn vliezen doorgeprikt zouden worden. Dan wist ik zeker dat het door zou zetten nu. Gelukkig helder vruchtwater (nooit beseft dat ik anders alsnog naar het ziekenhuis had gemoeten). Het bad werdsnel klaargemaakt en 45 minuten later stapte ik met intense rugweeën het warme water in.
Wat een genot, wat een verschil! Ik kon gewoon praten tussen de weeën door, telefoonnummer van de kraamhulp opzoeken in mijn telefoon, en elke wee veranderde ik van houding. Dat was in het bad zo makkelijk en comfortabel Bij de vijfde wee, en dus de vijfde andere houding, zat ik rechtop en voelde dat ik op en neer moest deinen. Daarbij voelde ik de kracht van de wee naar beneden zakken. Ik raakte volledig in mijzelf en duwde met mijn ademkracht mee. Na die wee voelde ik het hoofdje. De volgende wee perste ik weer mee met mijn adem en werd het hoofdje geboren. Ik draaide mij om zodat ik onderuit kon liggen in het water en daar heb ik eerst voluit genoten van dit machtige gevoel. Het hoofdje geboren, de zachte haartjes in mijn handen, geen weeën, ultieme rust.

Ik voelde mij een kanaal tussen hemel en aarde, zo bijzonder! Bij de volgende wee werd onze dochter geboren. Ik hield haar onder water en wiegde haar zachtjes heen en weer. Ze opende voorzichtig haar oogjes en we keken elkaar door het wateroppervlak aan. Daarna tilde ik haar zachtjes op mijn borst en waren we compleet. Wat een euforische ervaring! Het was dus mogelijk! Een bevalling van 2 uur, op een rustige manier de intense weeën kunnen ontvangen. En door het water alle houdingen aan kunnen nemen die mijn lijf aangaf. Met een serene geboorte en een super ontspannen kind als cadeau.

Hier werd mijn passie geboren om dit over te brengen naar andere vrouwen. Het omzetten van de mindset ten aanzien van pijnbeleving. Ontspanning pakken waar kan. Houdingen aannemen die fijn voelen aangezien dat is wat jij en je baby nodig hebben. Vertrouwen hebben in jezelf en de natuur. Je overgeven aan het geboorteproces en je kindje op een kalme manier ontvangen.

De trotse en verdrietige badbevalling van onze kleine en prachtige Sterre.

Zelfs bij mijn vijfde bevalling, waarbij ik wist dat onze dochter het niet zou overleven vanwege een ernstige fatale chromosomen afwijking, kan ik heel tevreden terugkijken op het geboorteproces. De wens van een badbevalling werd gehonoreerd in het ziekenhuis. Met de HypnoBirthing ontspanning op de achtergrond stapte ik het warme water in. Heel bewust kon ik het hele bevallingsproces volgen en erin meegaan. Vier uur na de inleidingsmedicatie werd onze dochter in het warme water geboren. Zij is tijdens de geboorte overgegaan. Ik weet zeker dat zij onze warmte, liefde en ontspanning heeft gevoeld en dat we elkaar daardoor hebben kunnen loslaten. Wij waren met trots ouders geworden van ons vijfde kindje. Ondanks de uitermate medische setting en de emotionele dualiteit van loslaten en overgave vanwege het verdriet, kijken wij met trots en dankbaarheid terug op deze bijzondere reis. 

 

De bevalling van onze regenboog-baby Maas temidden van het hele gezin

Twee jaar na de geboorte en het verlies van Sterre werd onze Maas geboren. Een regenboog – baby wordt het ook wel eens genoemd. Het kindje dat na een doodgeboren kindje of een miskraam wordt geboren. Onze hekkensluiter hoopten we in het bad thuis welkom te mogen heten in ons gezin. Alle kinderen wilden er graag bij zijn, hoe bijzonder.

Met 41 weken, begonnen de weeën ’s tijdens het avondeten ineens lekker door te komen. De hele dag rommelde het al maar nu was het elk half uur een goede wee. De jongsten werden op bed gelegd, ik keek nog met onze oudste dochter een aflevering van Friends en toen moest ik mij wel gaan concentreren tijdens de weeën. Mijn dochter zag het aan mij en begon aanstalten te maken om samen met haar papa het bad klaar te maken. Toen onze zoon een uurtje later beneden kwam was de huiskamer waar we net hadden gegeten omgetoverd in een geboorte-oase. Met gedimde lichtjes en kaarsjes, en het warme bad in het midden. De verloskundige werd gebeld, ik moest goed diep zuchten om ze op te vangen.

Mijn oudste dochter heeft de endorfine massage toegepast en mijn man stond mij bij met zijn rustige ‘zijn’ zoals ik van hem gewend was. Mijn zoon zorgde dat het bad goed op temperatuur was. Toen de verloskundige binnen kwam zag dat dit een goed op elkaar ingespeeld geboorteteam was.

De weeën kwamen grillig, er zat geen regelmaat in en de tijd van de wee varieerde. Ik kon er niet goed inkomen. Ik focuste op mijn lijf volgen, in het warme water, en mijn mond los en ontspannen houden. Ik vond het fijn om de geluiden die mijn keel wilde maken tijdens de wee, toe te staan. Toen onze jongste dochters na een uur erbij kwamen, zeiden ze dat ik klonk als een auto ‘mmmmm, mmmmm’. De sfeer was fijn en ontspannen.

De weeën liepen op intensiteit en ik voelde persdrang. Nu al, na twee uur? Zou dat kloppen. Ik liet mijn lijf maar gaan en volgde in wat er komen zou gaan. Met de toppen van de perswee perste ik met mijn adem mee, en ik voelde dat zijn hoofdje zakte. Toen het hoofdje stond, en ik ging zuchten, voelde ik dat ik de drang om mijn been opzij te doen en weer terug. Het hoofdje werd geboren. Het duurde even tot de volgende wee, ik voelde hem niet echt draaien. Op het moment dat de volgende perswee kwam floepte er eerst een handje naar buiten, en toen zijn lijfje. Hij werd geboren met een opgeslagen armpje. Gelukkig door het bad kon ik mijn lijf volgen en heeft het het verloop van de geboorte niet in de weg gezeten.

Wat een opluchting en ontlading was er te voelen in de kamer. Alle kinderen waren onder de indruk en dolgelukkig. De baby was geboren! En toen hij ook nog een jongen bleek te zijn, werd de sfeer uitgelaten. Ze hadden een broertje! 

 

Ik kan dus met recht uit ervaring spreken. Van de grootste nachtmerrie van een zwangere moeder tot aan de meest fantastische bevallingservaring. Van een slechte start van je kindje tot aan een rustige start van je baby. Van een ingeleide ziekenhuisbevalling tot aan een serene badbevalling thuis.

In juni 2016 is een interview over onze bevalling (in het dubbelnummer, dus ook met Marcel) geplaatst:

 

 

In het voorjaarsnummer van Kiind Magazine van 2016 heeft ons geboorteverhaal gestaan in de special over ‘overtijd’ lopen.

 

 

 

 

Het hele geboorteverhaal van Lotte staat op de mooie site www.mooiebevallingen.nl :

http://geboorteverhalen.mooiebevallingen.nl/de-serene-geboorte-van-lotte/