Ik ben niet zo’n deler. Mijzelf laten zien, laten zien wat ik kan, dat vind ik erg spannend. Toch ga ik het doen. Ik voel dat ik het wil doen. Omdat ik weet dat het proces wat ik doorlopen heb, anderen ook meemaken.
Zoals bekend ben ik Geboortecoach. Mijn passie is de zwangerschap, bevalling en babytijd. Logisch aangezien ik het zelf zes keer heb mogen meemaken. Daar wil ik over delen, en ouders de lessen die ik daarin heb geleerd meegeven. Maar ik ben ook Geboortecoach omdat ik intussen doordrongen ben van de impact van de geboorte op het verdere leven. Die eerste 1000 dagen. Langzaam maar zeker wordt het steeds meer bekend, wetenschappelijk, hoe fundamenteel je start is.
Wat ik heel recent weer heb opgepakt is de Reflexintegratie. Als leerkracht was ik geïntrigeerd waarom sommige kinderen moeite hadden met leren, concentreren, met het reguleren van hun emoties en waarom ze zo hoog gevoelig waren. Met Reflexintegratie had ik tools in handen, goud zelfs, om hun lijf te leren om gecontroleerd te reageren op prikkels. Niet meer vanuit actieve reflexen, maar bewust. Zo heerlijk om de mooie resultaten te zien.
Soms zag ik dat er reflexen waren die moeilijk opnieuw geïntegreerd werden en steeds ’terugschoten’ in de actieve modus. Als ik verder ging zoeken kwam ik vaak op het geboorteverhaal terug. Een pittige geboorte, veel stress tijdens de zwangerschap of in de babytijd. Ouders vertelden dat deze kinderen als baby onrustig waren of een huilbaby. Daar kwam bij mij de ingeving. Ik moet bij de START beginnen. Ouders helpen om bewust te worden. Van het belang van een zo kalm mogelijke start, het verminderen van stress en het belang van de hechting tussen de ouders en het kind. Dan hoeven ze uiteindelijk niet bij mij op de tafel om de effecten terug te draaien.
Door een intens heftige tijd die wij als gezin hebben doorgemaakt besloot ik om te stoppen met Reflexintegratie en mijn energie te steken in het herstel van mijn eigen kinderen.
Deze periode was een flinke aanslag op mij en ik stond op overleven. Doorbuffelen. Voor verwerking was nog geen tijd. Ik had een kindje in mijn buik die ik niet kon opzadelen met mijn verwerkingsprocessen, het moest geparkeerd worden. Afgelopen jaar was er eindelijk ruimte voor mijn herstel. Traumatherapie startte. EMDR en Rescripting bij de psycholoog. Wat een intens proces was dat. Mijn hoofd was bezig, daarin werd gewroet. Ik voelde dat het nog niet afdoende was. Mijn lijf deed niet mee.
En daar kwam het laatste puzzelstukje. Ik ben de Reflexintegratiecursus gaan herhalen. Dit was wat ik nodig had. Mijn lijf stond nog op overleven. De behandelingen die speciaal hiervoor geschreven waren, hebben mij zo geholpen en bevrijd. Dít wil ik gaan delen. Moeders, vrouwen, kinderen die door stress niet voluit kunnen genieten. De stress verlichten van het lijf, de connecties tussen het brein en het lichaam herstellen. Het lichaam laten voelen dat het hier en het nu veilig is. Dat het tijd is om weer te gaan genieten.
