De bevalling van onze regenboog-baby Maas temidden van het hele gezin

Twee jaar na de geboorte en het verlies van Sterre werd onze Maas geboren. Een regenboog – baby wordt het ook wel eens genoemd. Het kindje dat na een doodgeboren kindje of een miskraam wordt geboren. Onze hekkensluiter hoopten we in het bad thuis welkom te mogen heten in ons gezin. Alle kinderen wilden er graag bij zijn, hoe bijzonder.

Met 41 weken, begonnen de weeën ’s tijdens het avondeten ineens lekker door te komen. De hele dag rommelde het al maar nu was het elk half uur een goede wee. De jongsten werden op bed gelegd, ik keek nog met onze oudste dochter een aflevering van Friends en toen moest ik mij wel gaan concentreren tijdens de weeën. Mijn dochter zag het aan mij en begon aanstalten te maken om samen met haar papa het bad klaar te maken. Toen onze zoon een uurtje later beneden kwam was de huiskamer waar we net hadden gegeten omgetoverd in een geboorte-oase. Met gedimde lichtjes en kaarsjes, en het warme bad in het midden. De verloskundige werd gebeld, ik moest goed diep zuchten om ze op te vangen.

Mijn oudste dochter heeft de endorfine massage toegepast en mijn man stond mij bij met zijn rustige ‘zijn’ zoals ik van hem gewend was. Mijn zoon zorgde dat het bad goed op temperatuur was. Toen de verloskundige binnen kwam zag dat dit een goed op elkaar ingespeeld geboorteteam was.

De weeën kwamen grillig, er zat geen regelmaat in en de tijd van de wee varieerde. Ik kon er niet goed inkomen. Ik focuste op mijn lijf volgen, in het warme water, en mijn mond los en ontspannen houden. Ik vond het fijn om de geluiden die mijn keel wilde maken tijdens de wee, toe te staan. Toen onze jongste dochters na een uur erbij kwamen, zeiden ze dat ik klonk als een auto ‘mmmmm, mmmmm’. De sfeer was fijn en ontspannen.

De weeën liepen op intensiteit en ik voelde persdrang. Nu al, na twee uur? Zou dat kloppen. Ik liet mijn lijf maar gaan en volgde in wat er komen zou gaan. Met de toppen van de perswee perste ik met mijn adem mee, en ik voelde dat zijn hoofdje zakte. Toen het hoofdje stond, en ik ging zuchten, voelde ik dat ik de drang om mijn been opzij te doen en weer terug. Het hoofdje werd geboren. Het duurde even tot de volgende wee, ik voelde hem niet echt draaien. Op het moment dat de volgende perswee kwam floepte er eerst een handje naar buiten, en toen zijn lijfje. Hij werd geboren met een opgeslagen armpje. Gelukkig door het bad kon ik mijn lijf volgen en heeft het het verloop van de geboorte niet in de weg gezeten.

Wat een opluchting en ontlading was er te voelen in de kamer. Alle kinderen waren onder de indruk en dolgelukkig. De baby was geboren! En toen hij ook nog een jongen bleek te zijn, werd de sfeer uitgelaten. Ze hadden een broertje!

Scroll naar top