De intense turbo-bevalling van Sem

Een jaar na de geboorte van onze dochter werd ik zwanger van ons tweede kindje. Wat een geluk, wat een wonder weer. Ik zag wel erg tegen de bevalling op, want de pijn was niet mis, herinnerde ik mij.  Ik zag ook best tegen de bevalling zelf op, maar de geboorte van mijn kind, daar keek ik naar uit. Wederom hadden we zwangerschapsyoga en zwangerschapshaptonomie gedaan.

Toen de weeën begonnen, gingen we op het gemakje naar het kraamhotel waar de verloskundige uitriep ‘oh nee, je bent nog niet begonnen, je lacht nog veel te veel’. Teleurgesteld constateerde ze 1 cm ontsluiting en brak gelijk even de vliezen ‘want dan kan je lekker verder, anders moet je naar huis en wel betalen voor het kraamhotel’. Ik ging in bad en wederom werden de weeën veel intenser. Alleen deze keer kon ik ze ontvangen, ik wist nu dat het de bedoeling was dat het intenser werd. Elke wee bracht mij echt dichterbij de geboorte, dus het was oké. Als ik geluid maakte met de weeën werd het dragelijker, dus dat deed ik dan ook lekker.
Uit het bad heb ik veel op de bal gezeten, rechtop hummend en concentrerend op mijn ademhaling. Na een uur kwam de verloskundige binnen en zei ‘Ik hoorde je al op de gang, het gaat dus hartstikke goed’. Ik bleek 6 cm ontsluiting te hebben. De persdrang was er ook al, en dat vond ik erg heftig om dat tegen te houden. Ik wilde persen. “Meid, als jij dat durft, pers maar door de 6 cm heen”. En 9 minuten later was onze zoon geboren.

Deze keer gelijk op mijn borst, en daar een uur samen kunnen zijn, met zijn drietjes. Wat een verschil met de eerste geboorte! Anderhalf uur bij elkaar, met 6 cm op gevoel persen, maar wel de intensiteit van de eerste bevalling gecomprimeerd in 1,5u. De pijn vond ik nog veel intenser daardoor. Maar gelukkig had ik nu energie en kon ik echt voluit genieten van ons nieuwe gezin.

Scroll naar top