De ingeleide ziekenhuisbevalling van Anne-Sofie

7 jaar later kwam ons derde wonder. Eigenlijk begonnen we weer opnieuw voor mijn gevoel, het was immers best lang geleden dat ik de andere twee kinderen had gebaard. Ik wilde nu echt leren om anders om te gaan met de pijn, want daar zag ik nog steeds tegenop. Met Google kwam ik terecht bij HypnoBirthing. Bij een privé cursus hebben we daar geleerd over de ademhalingen, het belang van ontspanning en een natuurlijke manier van bevallen. Het paste goed bij mij en ik was helemaal klaar voor mijn badbevalling thuis.

Totdat ik de 42 weken aantikte en ‘moest’ worden ingeleid in het ziekenhuis. Nadat daar mijn vliezen werden gebroken en het infuus werd geprikt, zette ik mijn HypnoBirthing ontspanning aan. Met oortjes in zat ik rechtop in het bed. Ik kon niet uit bed vanwege de schedelelektrode (‘hebben we gelijk even gezet, omdat we het toch moesten gebruiken om de vliezen te kunnen breken’). Ook zat ik aan de banden van de CTG.

Na 30 minuten kwam de eerste wee, 10 minuten later nog een en zo volgden ze elkaar rap op en liepen in intensiteit op. Ik kletste intussen met mijn man en tante om even te pauzeren tijdens een wee en daarna het gesprek weer op te pakken. Het was gewoon gezellig. Na 2,5u had ik 7 cm ontsluiting en kort erna persdrang. Ik wilde persen, ik wist dat ik dat ook met 6cm kon. In het ziekenhuis keken ze daar toch anders naar. Na een uur aankijken en wachten totdat het laatste randje ontsluiting ook weg was, hield ik het niet meer. Ik heb dat uur de intensiteit van de weeën als heel naar ervaren, overgeleverd aan de kracht die wilde dat ik meegaf maar tegen moest houden. Oerkreten heb ik uitgeslagen.
Tot ik hoorde dat het schortje werd gepakt, de kleertjes werden klaargelegd en handschoenen werden aangetrokken. Dit geluid kende ik. Ik was er bijna. En daardoor kreeg ik als het ware toestemming (van mijzelf) om aan die oerdrang toe te geven. 9 minuten later lag onze dochter op mijn borst.

Wauw, wat was ik opgelucht en blij! Maar dat laatste stukje, dat heeft mij lang dwars gezeten. Het voelde alsof ik ¾ “HypnoBirthing-bevalling’ had gehad en dat het laatste stuk mij niet was ‘gelukt’ om in de kalmte te blijven. Ik heb echt moeten leren beseffen dat het niet gaat om het ideale plaatje wat je zou willen. Dit was een oerbevalling, een natuurlijke bevalling in een medische setting. Het personeel was onder de indruk van de kalmte, van het volgen van je lijf.

Hoe kan ik het dan als falen heb ervaren? Het was mijn perceptie, maar ook omdat ik mij heb laten (ver)leiden tot op het bed blijven liggen op mijn rug terwijl dat niet okee voelde. Dat ik moest wachten met toegeven aan mijn persdrang omdat “er nog een randje stond” . Dat ik wachtte tot het sein dat ik ‘mocht persen’ terwijl mijn lijf het sein allang had gegeven. En de schedelelektrode en de oxytocine prik om mijn placenta geboren te laten worden binnen 15 minuten, dat was niet overlegd en vond ik heel invasief.  Dat voelde niet okee. Deze ervaring had tijd en veel denkprocessen nodig om geheeld te worden.

Scroll naar top